Kaffitími

Á þeim tíma, þjáð af ungri ást og höfnun, gerðum við okkur lítið grein fyrir hvaða áhrif VG Siddhartha - stofnandi og eigandi CCD - myndi hafa á unga fólkið.

CCD, kaffihúsadagur, indverskur hraðboði, indverskur hraðfréttirÁ CCD hittust elskendur og skildu, vinir slógu í gítarinn langt fram á nótt, tilraunir til að skrifa skáldsögur voru gerðar, símanúmer á pappírsservíettur voru send og háskólaseðlar afritaðir.

Móðir mín verður tortryggin og ósannfærð, sagði ég við sjálfan mig. Hún spyr kannski hvers vegna stoltur heimilismaður sem drekkur te myndi heimsækja kaffihús? Þetta var um miðjan 2000 og ég hafði lofað að hitta dagsgamlan kærasta á kaffidegi (CCD) til að hefja stefnumótatímann okkar.

Á notalegum síðdegi í nóvember lagði ég af stað til miðbæjar Delí frá Karkardooma dómstólasvæðinu í austur Delí á fyrsta stefnumótið mitt fyrir unga fullorðna (YA). Ég pantaði mér „Cool Blue“, gómsæta, bláa ísblöndu, hann pantaði cappuccino og saman skiptum við brúnköku.



Ég var kvíðin fyrir því að ættingi eða fjölskylduvinur sá mig þar til ég horfði í kringum mig - kaffihúsið var iðandi af YA pörum, drukku kaffið sitt þar sem þau voru í einu af mörgum notalegum hornum. Það var enginn að plata okkur, þetta var ósagður sáttmáli, sem gerður var á CCD. Áratug áður en ég gekk inn á kaffihúsið fyrir fyrsta YA stefnumótið mitt, hafði kaffikeðjan sett upp sitt fyrsta kaffihús í Bangalore árið 1996. Síðan þá hefur CCD síast inn í hverja heimsborgara og borg tvö og þrjú.



Á CCD hittust elskendur og skildu, vinir slógu í gítarinn langt fram á nótt, tilraunir til að skrifa skáldsögur voru gerðar, símanúmer á pappírsservíettur voru send og háskólaseðlar afritaðir. Á þeim tíma, þjáð af ungri ást og höfnun, gerðum við okkur lítið grein fyrir hvaða áhrif VG Siddhartha - stofnandi og eigandi CCD - myndi hafa á unga fólkið.

Á meðan tímarit og dagblöð sögðu okkur að við hefðum tekið kaffimenningu Siddhartha, þá vorum við - borgarkrakkar - að gera bara að aðhyllast frelsi. Ættingi harmaði einu sinni að þessir CCD-gerð ungmenni misstu leið sína í lífinu, á meðan annar tilkynnti stoltur að þar sem hann leyfir börnum sínum að hanga á kaffihúsum hlyti hann að vera nútímalegur.



Í gegnum árin fórum við frá CCD til Barista, Cafe Mocha, Costa Coffee, The Coffee Bean & Tea Leaf og Blue Tokai. Nú var þetta hraðbrautarstopp á þjóðveginum sem gaf aðgang að baðherbergjum og uppspretta fyrir meðalkaffibolla á einkasjúkrahúsi. Auðvitað hef ég haldið mig við ísköldu „Cool Blue“.

Á þriðjudaginn, hins vegar, þegar fréttirnar um týndan stofnanda CCD streymdu inn, fór hugur minn aftur til tvítugs þegar CCD veitti mér skjól fyrir ókunnugum manni sem fylgdi mér í hálfan kílómetra í Connaught Place á nóttunni. Starfsfólk þeirra var svo gott að bjóða mér kaffibolla og fylgdu mér á neðanjarðarlestarstöðina.

Og svo var það CCD, Chanakyapuri — drottning allra CCD í Delhi, þar sem útisvæðið hefur verið eftirsóttast. Það var alltaf einhver gaur að troða á gítar þarna og syngja lag Bryan Adams laglaust. Ég vissi ekki hversu mikil áhrif CCD mun hafa á tedrykkjufólki, og þegar maður kveður Siddhartha, þá er löngunin í ísköldu „kalda bláu“ mína.